Στο Άγιο της Εύβοιας με τους Free & Real

Πέντε άνθρωποι, ένα μεγάλο όραμα. Τίποτα όμως δεν φαντάζει μεγάλο σε αυτούς, που αποφασισαν να παρατήσουν την αστική νευρική της Αθήνας και να εγκατασταθούν στο χωριό Άγιο της Έυβοιας. Τι κάνουν εκεί; Προσπαθούν να φτιάξουν την πρώτη βιώσιμη αυτάρκης οικοκοινότητα της Ελλάδας, με άφθονο ζήλο και μεράκι. 

Και όλα αυτά ξεκίνησαν όταν... τα παιδιά είδαν για πρώτη φορά το  ντοκιμαντερ Zeitgeist (ίσως και νωρίτερα μες τα μυαλά τους). Γρήγορα συντάχθηκαν σας τάγμα φωτός στην Αθήνα, έτοιμοι να μας αλλάξουν τα.. φώτα! Εκεί γεννήθηκε η Μ.Κ.Ο. Free & Real με το εξής όραμα όπως λέει και στη σελίδα τους :" Έχουμε αναλάβει ως ταξίδι μας την έρευνα, τη δημιουργία και την εφαρμογή μιας άρτιας κοινωνικής δομής σε μία υπό ανάπτυξη πρότυπη, αυτάρκη οικο-κοινότητα στην Ελλάδα η οποία (κοινωνική δομή) θα βασίζεται στα αναφαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα, θα χαρακτηρίζεται από μία οικονομία που διαχειρίζεται στρατηγικά την τεχνολογία και τους πόρους με βάση πρακτική γνώση και πραγματικά δεδομένα, θα κινητοποιείται από μία ιδεολογία ανιδιοτελούς προσφοράς (όχι ανταλλαγής) και θα έχει ένα χαρακτήρα επιμονής και διάθεσης για εξέλιξη και εύρεση αυταρκών λύσεων. Κατά την διαδικασία αυτή, θα προτρέπουμε και θα βοηθάμε ενεργά άλλες παρόμοιες προσπάθειες ανθρώπων ή ομάδων να ερευνήσουν ή/και να πραγματώσουν αντίστοιχα παραγωγικές και αυτάρκης ιδέες, δομές και κοινότητες.." Από τότε, δυο χρόνια πριν, ο πηρύνας της ομάδας και αυτοί με τα πιο γερά κότσια, αποφάσισαν να κάνουν το όραμα πραγματικότητα και μετακόμισαν στον Άγιο της Εύβοιας, όπου με την καλοσύνη και κατανόηση των ντόπιων αλλά με κυρίως δικιά τους κοπιαστική προσπάθεια, κατάφεραν να φυτέψουν τον σπόρο και τώρα πλησιάζουν όλο και κοντύτερα στη αυτάρκεια αγαθών και αποποίηση του χρήματος. Συνεργαζόμενοι με παραπλήσιες οργανώσεις, μεταλαμπαδεύουν τη ζωηρή τους σπίθα αλλά και δέχονται καινούριες εμπνευσμένες ιδέες. 

Ποιος φοβάται τον νταή

Του Πέτρου Αργυρίου

(περισσότερα για το συγγραφέα και το έργο στο http://agriazwa.blogspot.com/)

Τις παλιές καλές μέρες, πριν έρθουν τα όπλα στα σχολεία, κάθε σχολείο είχε τον νταή του.

Εκείνος θα έκλεβε τις τυρόπιτες, τη σοκολάτα, το χαρτζιλίκι των παιδιών που είχε βάλει στο μάτι.

Και αν δεν έβλεπε αντίσταση από την αρχή, θα το έκανε εξακολουθητικά. Στην τάξη επικρατούσε ομερτά, με το φόβο ότι αν τα παιδιά μιλούσαν, θα δεχόντουσαν αντίποινα.

Κάποια μέρα, η κατάσταση θα έφτανε στο απροχώρητο. Τα παιδιά-θύματα, αντιμέτωπα καθημερινά με την απόγνωση και το φόβο και ενίοτε και το ξύλο καταλάβαιναν ότι δεν πήγαινε άλλο: ή θα αντιμετώπιζαν τον νταή με τον κίνδυνο να φάνε της χρονιάς τους ή θα έχαναν την αξιοπρέπεια τους για πάντα και θα προχωρούσαν σκυφτοί στη ζωή έχοντας πάντα το φόβο του νταή για πάντα χαραγμένο στην ψυχή τους.

Για τα παιδιά που θα διάλεγαν να σταθούν στο ύψος τους, όποιο και αν ήταν αυτό, 110, 120,130 cm, δεν είχε σημασία ποια θα ήταν η επόμενη πρόκληση του νταή. Όπως και ο νταής, ψάχναν για αφορμή. Δεν είχε καμιά απολύτως σημασία αν αυτό που θα τους έκανε ο νταής ήταν χειρότερο από αυτά που τους είχε ήδη κάνει. Ήταν έτοιμα να ξεσπάσουν.

Έτσι και η ελληνική κοινωνία σήμερα. Είναι έτοιμη να ξεσπάσει απέναντι στον νταή της που για τόσο καιρό της κλέβει συντάξεις, της παίρνει τους μισθούς, της έχει βουλιάξει στην ανεργεία, την ανέχεια και το διαρκή φόβο, τους κρατά στην ανασφάλεια για να τους οδηγήσει στην απόγνωση, τους στερεί το μέλλον και την αξιοπρέπεια τους, τους δέρνει στις πορείες. Μέχρι και χημικά από το Ισαρήλ τους ρίχνει. Και το κάνει εξακολουθητικά.

Κοντα στο ποτάμι

Επειδή δεν υπάρχουν πουθενά στο ιντερνετ οι πλήρης στίχοι αυτού του πολύ ωραίου κομματιού ένιωσα την ανάγκη να το βάλω εδώ. Είχα την τύχη να το μάθω στη χορωδία του δημοτικού.

Κοντα στο ποτάμι

Ανώνυμου , εκδοση του 1530 (!!)
Ελεύθεροι στίχοι: Σταθης Χατζηιωαννίδης

Τραγουδώντας τη χαρά,
με γλυκογάργαρα ασημωμένα νερά,
το ποτάμι ξεκινά στα ψηλά βουνά

Αργοσέρνεται γλυστρά,
πα σε νερόχορτα που κρυφοζούν τρυφερά,
πλημμυρίζοντας δροσιές των πουλιών φτερά

Ρεφραίν
Τ' άστρα τις νυχτιές τις καλαμιές χρυσοφωτίζουνε
δίνοντας φτερα στις ονειροπνοές
Λούλουδα μικρά, που ονειρεύτηκαν τη θάλασσα
πέφτους μιαν αυγή στα θολά νερά

Αχνοσβήνουν τα βουνά,
σαν δαντελοπλεγμένη καταχνιά θολερή
και βουρκώνει η ματιά που δεν θα τα βρει
τ' ασημόνερα κυλούν
και το κελάρισμα γλυκομιλά στις καρδιές
που τη μοναξιά ζητούν, τις ψυχρές βραδιές

Ρεφραίν

Ονειρόκοσμος

Στον ονειρόκοσμο πλασμένα

είναι τα φεγγάρια μας

σκεπασμένα με άλικο μανδύα

ασημόχρυσος ιστός τα ενώνει μαζί μας

τα κάνει ένα με τις προσδοκίες μας

Και εγώ τριγυρνώ

στου ονειρόκοσμου την καλντέρα

ψάχνωντας τις φωτιές σου

τις ηφαιστιακές αγκαλιές σου

ένα με την ονειρόλαβα να γίνουμε

Καλοκαιρινή γιορτή

*Γραμμένο ένα ευχάριστο καλοκαίρι*

Φεγγαροφωτισμένο κύμα,

αλόγιστο φεγγάρι
πλέει στο απόμερο ακρογιάλι
όπου η φωνή μου σβήνει,
και παθιασμένα εντείνει
τον έρωτα που κάνει στο γυαλό.
Αλλοπαρμένο άστρο
μιλάει στο μουράγιο
του λέει "κανε κουράγιο,
μη φύγεις σε ποθώ"
Και μες το πανηγύρι
κοιτάω τον ουρανό
του κάνω το χατήρι
και γίνομαι φτερό.
Και αν είναι πια ποτέ να ταξιδέψω
διασχίζοντας αγέρωχα τον ουρανό
του κόρφου σου τη ζέστα θα διαλέξω
και θα 'ρθεις στο δικό μου το χορό!

Είναι κρίμα...

Είναι κρίμα να χαθείς
στης λησμονιάς τον ορμαθό
των σκέψεων και των σκεπτομορφών
που κάνουνε χορό χωρίς εσένα

Και είναι και κρίμα να σε κοιτώ να χάνεσαι
εσυ που ήσουν σαν τον σαρωτικό βοριά
που έσπαζες τα παραθύρια των καρδιών
με αντίσταση μηδαμινή

Δεν είναι όμως διόλου κρίμα
να σε αρπάξω δίπλα μου και να σε κάνω
αγέρι μου, να μου φυσάς τα φύλλα της καρδιάς
και να μου λες τα μυστικά της θάλασσας

Γιατί εσύ δεν χάνεσαι,
εισαι αδιαχωριστο στοιχειο και η ουσια σου μεθυστικη
ελκει τα ομοια της
Γι'αυτο έλκει και μένα,
έλα να γίνουμε ένα,
και θα περάσουμε σε άλλου είδους χορό...

Ένα μαζί μου ήταν γραφτό να γίνεις,
γιατί ανήκουμε μαζί, και εσύ ανήκεις μέσα μου
και μόνο μέσα μου θα βρεις γαλήνη
άμοιρη ψυχή μου αλαργινή

Ανοιχτή επιστολή στον ΓΑΠ (με αφορμή την συναίνεση)

Ενός κάποιου Πέτρου Αργυρίου 

 

Στον Γεώργιο Παπανδρέου

Κύριε πρωθυπουργέ. Ζητάτε συναίνεση. Και δεν την βρίσκετε από το πολιτικό σύστημα- πόσο μάλλον από τον ελληνικό λαό. Ίσως τώρα που αποφασίσατε να πορευτείτε «μόνος» σας στις πολιτικές σας επιδιώξεις, ίσως τώρα να είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για εσάς να πάρετε ένα μάθημα για το πώς νιώθει ένας αξιοπρεπής Έλληνας: μόνος και αβοήθητος, φορτωμένος σαν το γαϊδούρι με φορτία που ούτε δικά του είναι ούτε μπορεί να τα σηκώσει.

Κύριε Πρωθυπουργέ, εσείς ούτε μόνος είστε ούτε αβοήθητος. Όσο για την παρομοίωση που χρησιμοποίησα δεν ξέρω αν την συμμερίζεστε. Σαν πρόθυμος Έλληνας πολίτης θα απαντήσω στο κάλεσμα σας και θα σας δώσω αυτό ακριβώς που ζητήσατε: προτάσεις, από όπου και αν αυτές προέρχονται.

Πολιτική Μεταρρύθμιση

• Α) Άρση της βουλευτικής ασυλίας. Σε μια χώρα που ένας από τους πρόσφατους πρωθυπουργούς τους- δημοσιεύματα είκασαν ότι ήσασταν ΕΣΕΙΣ- τη χαρακτήρισε ως διεφθαρμένη, σε μια χώρα γεμάτη από ατιμώρητα οικονομικά σκάνδαλα, μια τέτοια πρόταση θα έπρεπε να θεωρείται εύλογη.

Φωτορεπορταζ από αγανακτισμένους στο Λευκό Πύργο

 

Στις 25 Μαϊου είχε ήδη διαδοθεί με ταχείς ρυθμούς το κίνημα των αγανακτισμένων μέσω του μέσου κοινωνικής δικτύωσης facebook. Αντίστοιχο με το ισπανικό θα διαδήλωνε ειρηνικά σε πολλές πόλεις της Ελλάδας για να αλλάξει η τωρινή κατάσταση. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ο μέσος Έλληνας πολίτης και όχι κάποιοι συνδικαλιστές, έγινε ένα και έβαλε στην άκρη τις διαφορές του. Οι καχύποπτοι πολλοί, οι μηδενιστές ακόμη περισσότεροι, αλλά ίσως αν αυτοί οι άνθρωποι πήγαιναν να ρίξουν μια ματιά, και έβλεπαν τις όμορφες εικόνες που είδα και εγώ να άλλαζαν κάπως τη γνώμη τους. Γιατί άσχετα με το κίνητρο αυτής της πρωτοβουλίας πρέπει να δούμε πιο βαθιά και εκεί υπάρχει η ανάγκη του Έλληνα πολίτη να εκφραστεί, αν ακουστεί δημοκρατικά, να μπορέσει να ονειρευτεί, να νοιώσει ίσος με όλους και όχι σκύλος των προνομιούχων, να νοιώσει ισότητα και αδερφοσύνη. Και αυτό το μήνυμα πλανιόταν στον αέρα των συγκεντρώσεων. Και θα ρωτήσω τους φίλους άπιστους. Πόσον καιρό έχουν να δουν μια συγκέντρωση όπου

• Δεν υπάρχει κομματικό καπέλωμα
• Βλέπει οικογενειάρχες με τα παιδιά τους και ηλικιωμένους
• Δεν υπάρχει παρουσία αστυνομικών
• Δεν υπάρχουν συγκρούσεις
• Υπάρχει διάλογος και προτάσεις
• Δεν υπάρχει διοργανωτής, όλοι είναι ίσοι

Με λένε Λυδία

από Σοφία Λιάνη

Mε λένε Λυδία και είμαι σχεδόν 10 χρονών. Ο δάσκαλός μου μας είπε να γράψουμε μια έκθεση για το πως αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο στον οποίο ζούμε; Και εγώ βαριέμαι να γράψω, αλλά η μαμά με έστειλε στο δωμάτιο μου και μου είπε να μη βγω έξω αν δεν έχω τελειώσει την έκθεσή μου και εγώ της είπα ότι αυτά είναι φασιστικές μέθοδοι μιας άλλης εποχής αντιπαιδαγωγικής, κάπου την άκουσα αυτήν την έκφραση και τη σημείωσα γιατί μ’αρέσουν οι πολύπλοκες φράσεις, αλλά η μαμά με κοίταξε αγριεμένα και είπα να υποχωρήσω.

Και τώρα κάθομαι στο γραφείο μου και κοιτάω μια φωτογραφία από το καλοκαίρι, και ξαφνικά πεθύμησα πολύ τη θάλασσα και θα ήθελα να κολυμπήσω, και να τρέξω πάνω στην άμμο παρέα με τους φίλους μου, αλλά πρέπει να γράψω τις σκέψεις μου. Δεν τους καταλαβαίνω αυτούς τους μεγάλους με τις πολύπλοκες απαιτήσεις τους και τους δαιδαλώδεις συνειρμούς τους, και αυτό κάπου το διάβασα σ’ένα βιβλίο της θείας μου που είναι καθηγήτρια και μου άρεσε και αυτή η έκφραση!!!!!!!!!!

Ε!!!!!! λοιπόν θα γράψω την εργασία μου χρησιμοποιώντας και εγώ ξύλινη γλώσσα με όλες τις φράσεις που έχω σημειώσει. Απ΄ότι καταλαβαίνω ξύλινη γλώσσα είναι όταν συγκεντρώνονται οι μεγάλοι και μιλάνε για αναδιάρθρωση του χρέους και υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας που έκανε κάποιος Jeffry και πολλά άλλα ακατανόητα που κάνουν τη θεία μου έξαλλη και φωνάζει και μιλάει για λαϊκή εξέγερση. Και ο μπαμπάς μου φαίνεται πολύ θυμωμένος, αλλά μπροστά μου χαμογελάει και όταν τον ρωτάω για τις διακοπές το καλοκαίρι με φιλάει και μου λέει θα δούμε πριγκηπέσα μου. Νομίζω ότι κάτι τον προβληματίζει έντονα και αυτόν και τη μαμά μου που και αυτή καθηγήτρια είναι και έρχεται κάθε μέρα σχεδόν, θυμωμένη από το σχολείο και μας φωνάζει με το παραμικρό και ο μπαμπάς, της λέει να μην ξεσπάει στα παιδιά…..

Γυναίκα

Σαγηνευτική, παροιμιώδης,
ευωδιάζει γιασεμί
και ξεχειλίζει μέλι.
Μέλι μυρωδάτο και πηχτό
πηγάζει από την κάθε κίνηση,
το άγγιγμα, την εκπνοή.
Πηχτό και κολλάει πολλές φορές,
στο δέρμα μου,
και λιώνει.
Κολλάει και φεύγει δύσκολα.
Είναι βαρύ, της γυναίκας το μίλημα...

Δεν είναι για λιπόψυχους και άνιωθους,
μήτε για ανέμελους της άνοιξης
είναι για τους μαζοχιστές που ηδονίζονται
όταν φουντώνει η παλίρροια...